Mówią, że zanim kamieniołom na Ślichowicach stał się miejscem, które dziś znamy, był przede wszystkim miejscem pracy.
W latach osiemdziesiątych, gdy Polska powoli zaczynała się zmieniać, pracowało tu zaledwie kilkanaście osób. Każdego dnia między skałami rozbrzmiewał huk młotów, maszyn i odrywanych od ścian kamieni. Wśród tego surowego, kamiennego świata spotykało się dwoje młodych ludzi.
Nikt nie pamięta już ich imion. Niektórzy mówią, że pochodzili z dwóch różnych światów. Inni, że dzieliło ich wszystko, co w tamtych czasach mogło stanąć na drodze młodej miłości. Jedno jest pewne — kochali się.
Ich uczucie było gwałtowne jak ogień i gorące jak rozgrzany kamień. Kamieniołom stał się ich miejscem. Spotykali się tam z dala od spojrzeń innych ludzi, między wysokimi ścianami skał, gdzie mogli być tylko we dwoje.
Aż pewnego dnia zeszli razem na dno kamieniołomu.
Tego dnia coś było inaczej.
Nikt nie wie, o co poszło. Jedni mówią, że pokłócili się o przyszłość. Inni, że jedno z nich chciało odejść, a drugie nie potrafiło się z tym pogodzić.
Kłócili się coraz gwałtowniej. Aż nagle ziemia zadrżała.
Rozległ się potężny huk. Ze ścian kamieniołomu oderwały się masy skał i z hukiem runęły na dół. Ziemia zatrzęsła się jeszcze raz, a kiedy wszystko ucichło, kamieniołom nie wyglądał już tak jak wcześniej.
Ściany kamieniołomu ułożyły się w kształt przypominający serce.
Tyle że było to serce nierówne. Jedna jego połowa była większa, druga wyraźnie mniejsza.
Od tamtej pory mówiono, że kamieniołom przyjął kształt serca właśnie w chwili, gdy między dwojgiem kochanków coś pękło.
Kilka dni później wydarzyło się coś, czego nikt nigdy nie potrafił wyjaśnić.
Ze skały zaczęła wypływać woda. Najpierw sączyła się cienkim strumieniem, lecz z każdą chwilą przybierała na sile. Woda zaczęła wypełniać najniższe partie wyrobiska. Próbowano ją odpompowywać, ale bez skutku. Z każdym dniem poziom wody podnosił się coraz wyżej.
Wydobycie kamienia trzeba było przerwać.
A kiedy woda w końcu uspokoiła się, oczom mieszkańców ukazał się niezwykły widok.
Lazurowego lustra wody w kształcie nierównego serca.
Jedni twierdzili, że to osuwające się skały wyrzeźbiły jego kształt. Inni szeptali, że woda wypłynęła z miejsca, w którym pękło ich serce.
Legenda głosi że od tamtego dnia jedno z kochanków zaczęło kochać mniej.
Tylko które?
Tego nie wiadomo. Jedni twierdzą, że to ona przestała kochać. Inni są przekonani, że to on. A jeszcze inni mówią, że kamieniołom sam zabrał część miłości jednemu z nich — i dlatego jego serce jest dziś nierówne.
Legenda głosi jednak, że kamieniołom wciąż pamięta tamtą kłótnię.
I że jeśli zejdziesz na jego dno razem z osobą, którą kochasz, kamienne serce Ślichowic pokaże wam prawdę.
Bo kiedy staniecie pośród skał, może okazać się, ktoś z was kocha bardziej.